Strefy Czystego Transportu stają się fundamentem polityki transportowej polskich metropolii, jednak wywołują gorącą debatę o granice między ochroną zdrowia publicznego a wykluczeniem społecznym.

Projekt, który w założeniu ma oczyszczać powietrze z rakotwórczych tlenków azotu i pyłów zawieszonych, dla jednych jest wyczekiwanym ruchem w stronę cywilizowanych norm europejskich, a dla innych – formą ukrytego podatku i uderzeniem w najmniej zamożnych. Gdzie leży prawda, gdy odrzucimy populistyczne hasła? Przyjrzymy się twardym faktom.

Wyobraź sobie taką sytuację: kupujesz w internetowej okazyjnej cenie świetny, szybki jednoślad. Manetka gazu na kierownicy, silnik o mocy 1000 , a licznik bez problemu zamyka się na 45 km/h. Czujesz wiatr we włosach i dumę, że sprawnie omijasz miejskie korki. Mijasz patrol Policji i… nagle Twoja sielanka zamienia się w prawny i finansowy koszmar.

Dlaczego? Ponieważ właśnie poruszasz się nielegalnym pojazdem, który w świetle polskiego prawa w ogóle nie jest rowerem, choć ma pedały.

Gdzie leży granica między „legalnym eko-transportem” a drogowym piractwem wbrew przepisom? Kiedy Twój tuningowany e-bike, hulajnoga lub UTO stają się bombą zegarową dla Twojego portfela? Rozkładamy polskie przepisy na czynniki pierwsze.

Czyszczenie konta z punktów karnych za najcięższe wykroczenia przechodzi do historii, a na nastolatków jeżdżących bez kasków posypią się mandaty. 3 czerwca 2026 roku weszły w życie rewolucyjne zmiany w przepisach ruchu drogowego, które drastycznie zaostrzają kary dla piratów drogowych i wprowadzają zupełnie nowe obowiązki dla fanów jednośladów. To kolejny etap wielkiej reformy kodeksu drogowego w tym roku, który bezpowrotnie zmienia zasady gry. Sprawdź, co dokładnie się zmieniło i jak uniknąć gigantycznych kar podczas najbliższej kontroli.